ادعای ایرانی

سلام دوستان

سال نو همگی مبارک . امیدوارم سال جدید برای همه سالی خوب و پر هدف باشد.

چند روز پیش برای بدرقه کسی که خیلی برایم عزیز بود به فرودگاه امام رفته بودم.رفتنش برای همه تلخ بود ولی در عین تلخی همگی مجبور بودیم این واقعیت را بپذیریم که اگر خواهان پیشرفتش هستیم باید این جدایی را قبول کنیم.

زمانی که داشتم از فرودگاه بر می گشتم ,در ماشین مرتب به این فکر می کردم که چرا مملکتی که صاحب این همه ثروت است نمی تواند مغرهای خودش و آدم هایی را که سرمایه های این کشور هستند را حفظ کند.این برای ایران ما یک مصیبت است که کشور های کوچک همسایه جزو کشورهای در حال توسعه قرار گیرند ولی کشور ما همچنان در جهان سوم بودن خود دست و پا زند.می دانم که الان با خواندن این جملات انگشت اشاره خیلی هامون به سمت دولت ، حکومت  و امثالهم می رود ولی دوستان درد ما حکومت نیست درد ما خودمان هستیم.درد ما چیزی است به نام ادعای ایرانی. تا اسم از فرهنگ می آید فریاد می زنیم که ما همان کشوری هستیم با فرهنگ 2500 ساله ، عادت کردیم سنگ نداشته هایمان را به سینه بزنیم. به چیزی افتخار  کنیم که اصلا معلوم نیست وجود داشته یا نه؟؟؟؟؟؟؟

متاسفانه در حال حاضر آن قدر ضعف فرهنگی در جامعه وجود دارد که باور فرهنگی با قدمت 2500 سال کار بسیار دشواریست.کافیست فقط یک روز وقتی در خیابان قدم میزنید با دقت اطرافتان را نگاه کنید:

• از همان اول صبح در یک طرف خیابان صدای دعوای راننده تاکسی و مسافر بر سر کرایه گوش را نوازش می دهد!!!!!!!
• چند متر جلوتر یک ترافیک سنگین  به چشم می خورد و جالب اینجاست که در همان گره کور هم همه سعی دارند که از یکدیگر سبقت بگیرند تا حتی اگر شده به اندازه 10 ثانیه زودتر از دیگری از مهلکه نجات یابند.
• وقتی در بزرگراهها رانندگی می کنید تنها کافیست که شروع به راهنما زدن کنید آن وقت در کمال حیرت مشاهده می کنید که حتی ماشینی که با شما 100 کیلومتر فاصله دارد سعی می کند هر چه سریعتر خود را به شما برساند
• از بحث رانندگی که بگذریم و به سراغ صف های عابر بانک ها و بلیط مترو و........ برویم ، می بینیم که در همین صف های ساده هم حاضر نیستیم به حقوق یکدیگر احترام بگذاریم و مرتب به این فکر می کنیم که چه جوری زرنگی کنیم و از نفر جلویی سبقت بگیریم

من این را قبول دارم که شرایط و امکانات تحصیلی در کشور ما مناسب نیست و متاسفانه آن قدر بند "پ" در مملکت  قوی است که اگر کسی فاقد این بند باشد برای طی پله های ترقی باید زحمت بسیاری متحمل شود ولی علت مهاجرت سرمایه های کشور تنها این عامل نیست بلکه خیلی ها فقط و فقط به دنبال این هستند که به جایی روند که فرهنگ به چنین نقطه ای سقوط نکرده باشد.

در آخر از همه دوستانی که این مطلب را می خوانند خواهش می کنم برای سلب مسئولیت و این که بخواهند تقصیر را به گردن دیگری بیندازند تیر را به سمت نویسنده این مطلب نشانه نروند چون بنده در همین جا اعلام می کنم که خودم هم از این قاعده مستثنی نیستم.