المپیک 2008 هم آغاز شد و این بار کشور چین میزبانی این مسابقات را به عهده گرفت. مراسم افتتاحیه آن قدر پر شکوه و با ابهت بود که برای بیننده چیزی جز تحسین به جای نمی گذاشت.لحظه به لحظه این برنامه نشان دهنده ذوق ، سلیقه و هوش پدید آورنده آن بود.چین به خوبی توانسته بود فرهنگ، تکنولوزی و از همه مهمتر توانایی خود را به رخ دیگر کشورها بکشد.
برنامه افتتاخیه از کانال 3 پخش می شد و طبق معمول عده ای از کارشناسان ما دور هم جمع شده بودند و میز گردی برپا کرده بودند و در مورد هنر و خلاقیت کشوری دیگر اظهار نظر می کردند.دیدن برنامه به خوبی این احساس را در بیننده تداعی می کرد که ما ایرانی ها گرفتار حاشیه ها شده ایم و آن قدر این جریانات فرعی در زندگی ما پر رنگ شده که آن را به جای اصل اشتباه گرفته ایم.به عنوان مثال یکی از کارشناسان محترم در این مورد بحث می کرد که اگر آقای فلانی موفق به رفتن به بازیهای المپیک نشده لطفا گله و شکایت نکنه، دیگر اتفاقیه که افتاده . وقتی این جمله را شنیدم دردم گرفت که بقیه دنیا به چه چیز هایی فکر می کنند و ما غرق در چه مسائلی هستیم .یک بار نشد تلویزیون را روشن کنیم و ببینیم که می گویند دوستان چه کنیم که امسال برای المپیک به جای 5 نفر 10 نفر راه یابند. هر وقت هم که سعی کردند از این گونه برنامه ها بگذارند ، یا آن قدر گرفتار کلیشه و تعارفات بی مورد شدند که اصل مطلب و به قول معروف متن قضیه را فراموش کردند و یا در آخر کار به جنگ و جدال می کشد. .
یکی دیگر از نکاتی که توجهم را به خود جلب کرد زمانی بود که کاروان ایران عبور می کرد. در لحظه اول دیدن هموطنان با لباس های زیبایی که به تن داشتند حس شیرینی به من داد امابعد از آن شنیدن جملات مجری حالم را بد کرد، نمی دانم چرا سعی می کرد به بیننده این احساسات رامنتقل کند که کاروان ایران آن قدر معنویت بالایی دارد که همه را تحت تاثیر قرار داده است.یک لحظه به این فکر کردم که چه تفاوتی در چهره ورزشکاران ما و دیگر کشورها بود و چون به نتیجه ای نرسیدم با خود اندیشیدم که شاید همان قضیه هاله نور است.
این هم یک عکس زیبا از المپیک بیست و نهم. به راستی دیدن این تصویر چه احساسی به شما
می دهد؟؟؟؟؟؟؟؟
