امسال هم مثل سالهای گذشته در ماه رمضان سریالهایی از تلویزیون پخش شد که تعدادی از آنها قالب طنز و تعدادی دیگر قالب های جدی و معنوی به خود گرفته اند. نکته ای که در مورد این سریال ها وجود دارد این است که در همه آنها کلاه برداری ، دغل بازی ، دو رویی و در نهایت نامردی محور اصلی این داستان ها می باشد. حتی در برنامه های طنز نیز سعی می شود نادرست بودن یک انسان بیننده را وادار به خنده  کند.برنامه های جدی و معنوی هم که دیگر جای خود دارد.کارگردان سعی می کند خوی حیوانی یک انسان را به طور کامل و تا آخرین حد به نمایش بگذارد. که البته من معتقدم این ایده های داستانی حتما ریشه در واقعیت دارد که به داستان تبدیل می شود.کاش کمی در سریالهای تلویزیونی تجدید نظر می شد.کاش کمی خوبی ،آرامش ،پاکی و در نهایت خصلت های زیبای انسانی به نمایش گذاشته می شد. ساخت این گونه سریالها باعث بد بینی و بی اعتمادی نسبت به مردم ا طراف و جامعه می شود و این دیدگاه به وجود می آید که شرط زندگی کردن و موفق بودن در جامعه  فریبکاریست.در صورتی که به اعتقاد من همیشه بی آلایشی ، رو راستی و صادقانه رفتار کردن کلید موفقیت یک انسان است و حداقل سودی که به همراه دارد یک وجدان و روح آرام است.همیشه به این فکر می کنم که اگر جملات زیر در مورد هر کدام از ما تحقق پیدا می کرد چقدر زندگی زیبا و لذت بخش می شد:                                                                                                                                                                      

  1)اگر از کسی گله ای داریم  بی رودرواسی مشکلمون را مطرح کنیم این جوری دیگر مجبور نیستیم بخش زیادی از فکرمان را برای نقشه کشیدن برای انتقام گیری مشغول     کنیم .                 

 

2)اگر مورد اعتماد فردی قرار گرفتیم و از راز های زندگیش مطلع شدیم ،از آنها به عنوان وسیله ای برای نقاط ضعف آن فرداستفاده  نکنیم                                                                                                                                          

3)   اگر کسی را دوست داریم با نگاهمون ،کلاممون و رفتارمون این را نشان دهیم  و اگر کسی ما رادوست  داشت جنبه پذیرش این علاقه را داشته باشیم.

4)از موفقیت دیگران خوشحال شویم و آنها را الگویی برای پیشرفت خود  قرار دهیم     

5) با تحقیر کردن دیگران پله ای برای بالا رفتن خود نسازیم    

6)اگر از کسی با علت متنفر شدیم در صورتی که قادر به حل این احساس نیستیم از او فاصله بگیریم چون در غیر این صورت حتما به او ضربه خواهیم زد.

7)اگر اشتباهی کردیم شجاعت معذرت خواهی داشته باشیم و اگر کسی خطایی در حقمون کرد توان بخشش را در خود به وجود آوریم.

 

8)اگر شاخه گلی به دست کسی دادیم بی منت باشه و اگر گلی دستمون دادند زبان تشکر داشته باشیم.

مسلما تمام جملات بالا مورد قبول همه ما هست ولی از حرف تا عمل فاصله از زمین تا آسمان است ولی به هر حال تلاش بیهوده هم بهتر از نشستن است پس دست به زانو بزنیم و بلند شویم شاید موفق شدیم.