این بار تصمیم دارم به وصف کلمه ای بپردازم که در اوج زیبایی و معنای عمیقی که دارد اما پر رنگی خود را در پس رنگ و لعاب های پر دروغ و نیرنگ این دنیای فانی از دست داده است و آن چیزی نیست جز کلمه دلنشین سادگی.
بار ها شده است که فردی را با خصلت سادگی توصیف کرده ایم اما متاسفانه او را با یک انسان ساده لوح اشتباه گرفته ایم .سادگی و ساده لوحی ممکن است از لحاظ ظاهری شبیه هم باشند ولی از لحاظ معنایی تفاوتی بس عمیق دارند .
فرد ساده یک انسان پاک است ، انسانی بزرگ که مثل خیلی آدم های دیگر توان دروغ گفتن دارد اما ترجیح می دهد تا شیرینی کلمه صداقت را بچشد. توان دو رویی دارد اما از بازی دادن و ریا کاری بیزار است. وی با نگاه تیزبینانه خود متوجه تمام حرکات ،رفتار و کلماتی که ریشه در بی صداقتی انسان ها دارد می شود اما سکوت خود را وسیله ای قرار می دهد تا غروری را که خالق یکتا به حق و عدالت به همه انسان ها داده است حفظ کند،اما متاسفانه از طرف برخی انسان های به ظاهر زیرک این سکوت به منزله فریب او تلقی می شود و این تصور پیش می آید که او هر چه را می بیند و می شنود به راحتی باور میکند.
حتما در بین دوستان و اطرافیانمان هستند کسانی که همواره حرف های بی موقع و نسنجیده می زنند و حرکاتی را انجام می دهند که ناشی از عدم مدیریت فکری مناسب آنهاست وسعی می کنند خود را این گونه معرفی کنند که ما انسان های ساده ای هستیم در صورتی که شاید کلمه ساده لوح بیشتر برازنده این گونه شخصیتها باشد.دوستان سادگی به معنای عدم کفایت ، عدم تیز هوشی و تیز بینی و در نهایت عدم توانایی نیست.
در جامعه امروز ما که تمامی ضد ارزش ها به ارزش تبدیل شده اند و انسانها در پشت نقاب های زیبا و دوست داشتنی دارای باطنی بس پیچیده و ترسناک هستند همنشینی و معاشرت با فردی که به دور از همه این رنگ و لعاب ها و بری از هر گونه ریا و دورویی است شاید به اندازه نوشیدن یک لیوان آب خنک دلچسب باشد .
امیدوارم توانسته باشم تا حدی تفاوت این دو کلمه را برای عده ای از دوستان که دارای تعابیر اشتباهی هستند بیان کرده باشم.
در آخر ذکر این نکته خالی از لطف نیست که : هر گاه به فردی با شخصیتی ساده آسیب رساندید و او سکوت کرد و تنها نظاره گر اعمال شما بود هرگز باور نکنید که توانسته شما را با خطاهای بزرگتان به راحتی ببخشد.