اعمال خیرخواهانه

چندمین روز از ماه مبارک رمضان هم گذشت. انگار همین پارسال بود که عید فطر را جشن گرفتیم و با خودمون عهد کردیم که با اعمال یک سالمون عبادات سی روزه را باطل نکنیم، حالا این که چقدر موفق بودیم الله اعلم.

تصمیم ندارم در مورد اثرات عبادت بنویسم و حتی تصور می کنم نوشتن در مورد این موضوع که اصل روزه بیش ازاین که  نخوردن و نیاشامیدن باشد تزکیه و مبارزه با نفس است نیز بسیار کلیشه ای و تکراری است.

اما از همه این موضوعات که بگذریم شاید یادآوری یک مطلب خالی از لطف نباشد و آن هم کمک هایی است که در این ماه به مردم نیازمند می کنیم. چند سالی است که از تلویزیون برنامه هایی تحت عناوین مختلف پخش می شود که در همه آنها هدف یاری رساندن به مردم فقیر است اما متاسفانه در اکثر موارد این نوع کمک ها جای خود را به خودنمایی و به عبارتی بهتر ریا کاری می دهد.من هیچ وقت درک نکردم  که چرا فرد خیری که برای خدا کمک می کند ،جلوی دوربین تلویزیونی حاضر می شود.و همیشه ذهنم مشغول این قضیه بود که اگر ما پیرو علی هستیم پس چرا علی وار رفتار نمی کنیم؟؟؟؟                           

هیچ وقت برنامه ای را که پارسال از تلویزیون به مناسبت مراسم افطاری به کودکان بی سرپرست پخش شد فراموش نمی کنم.دوربین از چهره معصومانه تک تک این فرشته ها تصویر برداری می کرد و در نهایت هم بر روی صورت خیرین این مراسم متمرکز شد(ذکر نام این خیرین نمک روی زخم باشیدن است) در آن لحظه به این فکر کردم که تنها نکته ای که برای این افراد به ظاهر نیکوکار مطرح نبوده آبرو و عزت نفس این کودکان است ودر آن لحظه توده ای از تناقضات به سراغم آمد،که یکی از آنها تناقض بین آیات قرآن و عملکرد پیروانش بود .آنجا بود که باز هم دلم برای مظلومیت علی سوخت چون بعد از 1400 سال هنوز هم پیروانش تنها ادعای پیروی از او را دارند و او باز هم در تمام تاریخ تنهاست و البته بی  نظیر.         

امیدوارم ماه رمضان امسال به گونه ای باشد که تمامی جملات مرا در این پست وبلاگ تکذیب کند.  

پی نوشت:دوستان ذکر این نکته حایز اهمیت است که گاهی  این جور برنامه ها حتی اگر برای رقابت هم باشد همین که سبب کمک به یک سری افراد نیازمند می شود کافیست.