خوش گذشت

چند روز پیش با کسی که عزیزترین و مهم ترین فرد زندگیم به حساب می آید ، به موزه سعد آباد رفتم.از در کاخ که وارد شدیم ،سبزی و زیبایی آن محیط ناخودآگاه هر دوی ما را مجذوب خود کرد.

از آنجایی که تصمیم دارم نظر خود را برای هر قسمت از آن کاخ زیبا بیان کنم ، پس به عنوان اولین نظر حتی اگر بد بینانه هم باشد این را می گویم که آن باغ بزرگ اگر در گذشته تنها متعلق به شاه مملکت بوده اما در زمان حاضر از این شاه های پنهان کم نداریم که البته از جهاتی هم به عنوان نکته مثبت تلقی می شود.

تصمیم گرفتیم که از موزه سبز که کاخ مربوط به رضا شاه بود دیدن کنیم. این کاخ از بخش های متعددی از جمله اتاق پذیرایی از مهمان ، اتاق انتظار ، اتاق ناهار خوری و .... تشکیل شده بود. از نظر معماری این کاخ دراوج زیبایی خود بودو هر قسمت از آن شخصیت شاه آن زمان را می رساند. سقف های بلند در مقایسه با سقف بناهای امروزی تفاوت آشکار در طبع بلند انسان های سابق و فعلی را نشان می داد. هماهنگی طرح فرش اتاق با آیینه کاری سقف آن نشان دهنده خوش ذوقی سازنده آن بود. فرش های بافته شده در ابعاد بزرگ یکی دیگر از چیز هایی بود که نظر مرا به خود جلب کرد.

در قفسه ای از این کاخ لباس رضا شاه به همراه عصای او گذاشته شده بود نمی دانم چرا با دیدن آنها نا خودآگاه تمام جملات کتاب تاریخ و فیلم هایی که از تلویزیون دیده بودم از ذهنم گذشت:

رضا شاه یک دیکتاتور مستبد

رضا شاه یک انسان فاسد

رضا شاه مخالف حجاب زنان

همه این ها را خیلی خوب به خاطر می آوردم ولی هر کاری می کردم یادم نمی آمد پل ورسک را کی ساخته ، راه آهن سراسری ایران را چه کسی کشیده ، افتتاح دانشگاه ها در زمان چه کسی بوده و در نهایت مانتو های بلند و کلاههایی که موی سر را پنهان می کرد در زمان چه کسی رایج بوده.

بگذریم. مطمئنم که شما هم یادتون نمی آید. هر چه که بود آن روز برای من یک روز عالی و فراموش نشدنی بود.